කොස් තම්බලා,කිරිහොද්දක් ,කොළ මැල්ලුමක් එක්ක
මිරිසට මාලු උයල,මිරිස් කරල් බැදලා
අපේ අත්තම්ම උයන කෑම එක කියන්න බැරි තරම් රහයි.
දෙකට තුනට නැමිලා පාත් වෙලා ඇවිද්දට
එයාට වගේ රහට උයන්න බැ අපි කාටවත්ම.
වයස අනූ නවයක් විතර ඇති
සමහර විට ඊටත් වඩා වැඩි ඇති.
කවුද දන්නේ,,,,,,,,,,, ඉස්සර වෙලාවල් දන්නේ නෑනෙ.
කවුරැ හරි අල්ලගෙන දොදොල් හැදි ගාන්න
කිරි වලින් ටොපි හදන්න හරිම දස්සයි අත්තමිමා
කෝ උඔලට බෑ මයෙ පුතේ
අහකට වෙනින් කියලා කැ ගහනවා තාමත් අපට
ඇත්ත තමයි අපට නම් හැරෙන්නවත් බෑ.........
ගොරක අණ්ඩක් වගේ දෙකට තුනට නැමුනට
හොදට පත්තර කියවනවා
කණ්නාඩියක් නැතුව........
කවුරැවත් නැති වෙලාවට හදලා
වළං අස්සේ හංගලා තියන කෑම ජාති
අපි ගියාම එලියට එනවා
ගේ ඉස්සරහ තියන බුදුගෙයි
පහන් වැට ලස්සනට පේනවා
බුදු ගේ වටේට සුදු පාට මල් වවලා
බලන්න බැරි තරම් ලසසනයි.
ගේ වටේට තියන ගස්වල
අඔ කන්න එන කුරුල්ලන්ගෙන් පිරිලා
හරියට දිව්යු ලෝකයක් වගේ...අපේ අත්තම්මා අපේ ආයුෂත් අරන්
තවත් ගොඩාක්කල් ජීවත් වෙයි..........
අපි ඉගෙන ගත්තෙ හයිද්රාබාද්වල NI-MSME යුනිවර්සිටි එකේ.අපේ ෆිල්ඩ් ට්රිප් එක තිබුණෙ චෙන්නායි,බැංගලෝර් සහ මයිසූර්. ඉතිං අපි මුලින්ම හයිද්රාබාද්වල ඉඳන් චේන්නායි වලට ගියා. අපේ කැම්පස් එකට විශාල බස් රථ කිහිපයක් පැමිණුනා.අපි සුව පහසු විදියට ඒවයේ වාඩි උනා.අපේ විශ්ව විද්යාල කැන්ටිමෙන් ලොකු කෑම පාරිසලයක් ලැබුණා.ඒත් එක්කම වතුර බෝතලයක් සහ ඇපල් ගෙඩියක් හම්බඋනා.අපි යූසුෆුඩා වල ඉඳන් සිකින්ද්රාබාද් දක්වා බස් රියෙන් ගමන් කලා. අපි පිටත් වෙද්දි කණ්ඩායමක් ඉතුරු උනා.ඒ අය ගැන අපිටත් අපි ගැන ඒ ගොල්ලන්ටත් ගොඩක් දුකයි.මොකද මාස දෙකක් එකට ඉඳලා වෙන්වෙන පළවෙනි අවස්ථාව ඒක. සහෝදරත්වයේ සෙවනැලි ,සහෝදරත්වයේ කඳුලු අපි දැක්කා.ගැහැණු පිරිමි බේදයක් තිබුණෙ නැහැ එතන.ඔක්කොම එකා වගේ ආදරෙන් සමුගත්තා.ඒ ගොල්ලො එන්නෙ ඊට පස්සෙ දවසෙ.ඒත් එයාලගෙ ගමන වෙනස්.ඒ ගොල්ලො ගමන් පටන් ගන්නෙ මයිසූර් වලින්. ඔන්න ඉතිං බස් එක දුම්රිය පොළට ආවා.අපි බැහැල අපේ ගමන් මළු අරගත්තා.ඊට පස්සෙ කට්ටයම පේලියකට දුම්රිය පොලට ගියා. අප්පා දුම්රිය පොල හරිම විශාලයි.සෙනඟ සූ ගාලා.ටිකක් සෙනඟ අඩු තැනක් බලල අපි කට්ටිය නැවතුණා.හැබැයි ඉතින් මුත්රා ගඳින් නම් අඩුවක් ති...
Comments