Skip to main content
මගේ ඇස් දෙක පියාගත්තම මම නොදැනුවත්වම අතීතයට යනවා.මම ආසාවෙන් ගෙවපු මගේ පුංචි කාලේ නිතරම මට මතක් වෙනවා.සමහර වෙලාවට මටත් නොදැනිම මගේ ඇස්වලට කඳුලු උනනවා.ඒ සුන්දර ළමා වියේ මගේ වීරයො අතරෙ ඉදිරියෙන්ම ඉන්නෙ අපේ ආතා.ඒ කියන්නෙ අම්මගෙ තාත්තා.
කොට කලිසමක් ඇදල,බුලත් විටක් හප හපා ඉස්සර තියෙන හාංසි පුටුවෙ වාඩිවෙලා ඉන්නවා.ආතා ගොඩක් විනෝදෙට කැමතියි.පුට් බැලෝ පියානොවක් තිබුණා.ආතාට හරිම ලස්සනට ඒක වාදනය කරන්න පුළුවන්.කවුරුහරි ගෙදරට ආවම ඒක ගහල ලස්සනට සිංදු කියනවා.
මන් පොඩි කාලේ අපේ අම්ම හිටියේ ට්‍රේනිං කොලිජියෙ.මම හැදුනෙ පුංචි අම්මල ආතම්මල එක්ක.ඉස්සර පුංචි අම්මල රෙදි හෝදලා නා ගන්න යන්නෙ පල්ලෙහා ළිඳට.ඒ ළිඳ ගොඩක් ගැඹුරුයි.අදටත් අපිව පොව්වන්නෙ නැහැ.වතුර පිරිලා කටටම.ඒකෙන් පිටවෙන වැඩි වතුර ටික පොඩි ටැංකියකට යනවා.ඒකෙන් තමමයි අපි නැවේ.ළිඳ ලඟ ලොකු ගලක් තියෙනවා.ඒකෙ තමයි ඒ ගොල්ල පිට ඇතිල්ලුවෙ.තව ලොකු කුඹුක් ගහක් තිබුණා මට මතකයි එතන.
ඉතිං දවසක් පුංචි අම්මා රෙදි හෝදලා,මාවත් නාවලා ගොඩින් තියලා නාන්න පටන් ගත්තා.එක පාරටම 'ජබොග්  'ගෑවා විතරයි මන් ළිඳේ.

යට යනවා,උඩ එනවා.යට යනවා .උඩ එනවා.ඔය විදියට තුන් පාරක්ම යට ගිහිං උඩ ආවලු.අන්තිමට තුන්වෙනි පාර උඩට එද්දි පුංචි අම්ම කකුල දාලා.මන් කකුලෙ එල්ලිලා.අයියා මාව උඩට ඇදල අරන්.
මන් උඩට ආවට පස්සෙ මොකද දන්නවද උනේ.කෝට්ටක් කඩල බය යන්න තියලා දුන්නෙ නැතැයි මට අම්බානක ගුටි.
ඔන්න ඉතිං පුංචි අම්ම ගෙදර ගිහං මට බනිනවා.ළිදට වැටුනා කියලා මහ හයියෙන්.ඔන්න ඔය කතාව ඇහුනා ආතාට.ආතා මොකද දන්නවද කලේ......? ඔහොමද ළමයි බලාගන්නෙ කියලා පුංචි අම්මට හොදටෝම බැන්නා.

ආතාට ලොකු ලෙඩක් හැදුනා.මට ඒ ලෙඩේ මොකක්ද කියලා මතක නැති උනත් ,ආතාගෙ කාමරේ තිබුණු ගිරයයි,පඩික්කමයි හොඳටම  මතකයි.මොකද දන්නවද?ආතට මොනවහරි ඕන උනාම ආතා කරන්නෙ ඔය ගිරයෙන් පඩික්කමට ගහන එක.අම්ම අපිට කියල තිබුනෙ ඒ සද්දෙ ආවොත් ඉක්මනට ලොකු කෙනෙකුට කතා කරන්න කියලා.


ආතා නැතිවුන දවස මට තාමත් මතකයි.මළ ගෙදරට අදින්න සුදු ගවුමක් මට තිබුණේ නැහැ.ඒ නිසා මමා කෙනෙක්ගෙ ගෙදරකින් ගවුමක් ඉල්ලගෙන ආවා මට මතකයි.
ආතාව සොහොන් කලේ පොල් වත්තෙ පැත්තක තිබුණු කජු ගහ යට.සෑයට ගිනි තිබ්බෙ අපේ තාත්තයි සනී මාමයි දෙන්න.මට මතකයි සෑයෙ ගිනි දැල් නිවිලා දුම් ඉවර වෙනකම්ම මන් එතනට වෙලා බලා ගෙන හිටියා.
ආපහු ගෙදර ආව මට ආතාගෙ කාමර පලාතට යන්න හිතුනෙ නැහැ.හරිම පාලුවක් තනිකමක් දැනුනා.

තවත් කොටසක්....


Comments

Popular posts from this blog

තාත්තගෙ ගම
පසුගිය දවස්වල එක දිගම වැහි ඇද හැලුණි.පුරුද්දක් විදිහට රාජකාරියට ගියත්,පැවති ගංවතුර තත්වය සහ නායයාම් නිසා මම ද බෙහෙවින් කාර්ය බහුල තත්වයකටත්,ඉමහත් කලබලයටත් පත්ව සිටියෙමි.එහෙත් ඇතැම් සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දිනවලත්,සතියේ නිවාඩු දිනවලත් ගෙදර සිටීමට සිදු වූ අතර,ගෙයින් එළියට බැසීමටවත් නොහැකිව ගෙදරටම වී සිටියෙමි.දරුවන්ද වැස්සේ නින්දට ගොස් සිටින සෙනසුරාදා දිනයක ඉවුම් පිහුම් සදහා කුස්සියට ගියෙමි.කුස්සියේ දොර හැරිය විට ධාරානිපාත වරුසාවකුත්,මොහොතින් මොහොත මතුව එන මේඝ ගර්ජනාත් ඒ එක්කම මතුව එන විදුලි එළියත් දක්නට ලැබුණි.ඇත්තටම මා සිත ඒ අතර අතරමංවිය.මගේ සිත නිරන්තරයෙන් අතීතයට ඇදී ගියේ මටත් නොදැනීමය. මගේ තාත්තාගේ ගමට මා ඉබේම පිවිස තිබුණි.තාත්තාගේ මහගේ පිහිටා තිබුණේ රත්නපුර රක්වාන මාර්ගයේ ඉස්ටෝරු කඩේ ගාවින් බොහෝදුරක් ගියවිට හමුවන මහ පන්නිල ගමේය.අපි ඉස්සර ගමේ යනකොට යන්නේ පානදර හයේ බස් එකේ නැගලායි.රත්නපුරයෙන් පෙ.ව.7.00 ට රක්වාන බස් එකට නැග්ගම පාන්දර 8.30 පමණ වන විට ඉස්ටෝරු කඩේ හන්දියෙන් බැසිය හැකි වේ.බොහෝ විට පාසල් නිවාඩුවට ගමේ යන්නේ අයියාත් මාත් පමණි.ඒ නංගී අප දෙදෙනාට වඩා වසර ගණනාවකින් බාල එකියක…
අතීතයෙන් බිඳක්....2 වන කොටස

පද්මසිරි ත්‍රිමා විතාන නම් වෛද්‍ය සිසුවා ඝාතනය විය.එදින අප නිවසේ කෑම පිසුවේ නැත.කිසිවකුට බඩගින්නක් පැමිණියේද නැත.අම්මා රත්කර තිබු යමක් කෑමට වෙනදා රණ්ඩු වෙන අපි එදින ගොළුවන් සේ කාමර තුලටම වී කල් ගෙවූහ.
හදිසියේම ගේ ඉදිරිපස සුදු කොඩ්යක් දැමියයුතු යැයි මට සිත්විය.මා ලඟ තිබු සුදු රෙද්දක් මසා විශාල ප්‍රමාණයේ කොඩියක් දැම්මෙමි. මෘත දේහය බැලීමට යාමට සිත් වුවත් තාත්තාගෙන් ඒ ගැන විමසීමට සිත් නොදේ.නංගීත් මමත් බෙහෝම අමාරුවෙන් වචන සිර කරගෙන සිටියෙමු.
එහෙත් එක් වරම තාත්තා අපිට කතා  කලේය."ලොකු දුවේ අපි ත්‍රිමාව බලන්න යමුද" කියා ඇසුවේය.අපි එකවරම හා කියා කීවෙමු. ඊට පසු දින අපි කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයට යාම සඳහා රත්නපුර නගරයට ගියෙමු.රත්නපුර සිට කොළඹ බලා එකම බස් රථයක් හෝ ගමන් නොකරන බව අපිට බස් නැවතුම් පොලෙන් දැනුම් දෙන ලදි.තාත්තා ආපසු යාවියැයි බියක් මට ඇති විය.එහෙත් තාත්තා මට වඩා කල්පනා කාරි විය.
ටික වේලාවක් කල්පනා කල තාත්තා පානදුර බසය වෙත ගමන් කර දුවේ අපි හොරණට ගිහිං කොළඹට යං  යයි පැවසීය.අපි පානදුර බසයේ නැග හොරණට ලඟාවීමු.
හොරණින් කොළඹ බසයට ගොඩවී අපි වෛද්‍ය පීඨයට ලඟාවිමු.
මහා ජන…
අතීතයෙන් බිඳක්  තුන්වන කොටස....

පද්මසිරි ත්‍රිමාවිතාන මා ඉතාමත් ගරු කල,ඉතාමත් ආදරය කල පුද්ගලයෙක් විය.අදින් අවුරුදු විසි ගණනකට පෙරාතුව වුවද එය එදා මෙන්ම අදටත් එසේසමය.

එහෙත් ආදරය යනු වරදවා වටහා නොගන්නා මෙන්ද කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි.මා එසේ කීවේ වරදීමකින් හෝ එවැනි සිතුවිල්ලක් කෙනෙකු තුල ඉපදීමට ඉඩ දීම ඔහුට කරන අගෞරවයක් ලෙසට මා සිතනා බැවිනි.

ඔහු ඉතාම අවිවේකි කාර්ය බහුල ජීවිතයක් ගත කල අයෙකි.එමෙන්ම හරියට කන්නට බොන්නට හෝ නිදන්නට පවා ඔහුට අවස්ථාවක් නොමැති විය.

එහෙත් අපේ ගෙදරට පැමිණි සෑම දිනකම උඩ තියෙන ටැංකියෙන් නා ගත් ඔහු අප හා දොඩමළු වෙයි.එහෙත් වචනයක් හෝ අපතේ නොහරී.මා එසේ කියන්නෙ ඔහු කියන කිසිදු වැකියක් අපතේ හරින්නට හැකියාවක් නැති නිසාය.

හැම විටම අපිට පොත පත පාඩම් කරන්නට උපදෙස් දෙයි.මම උසස් පෙළ පන්තියේදී විද්‍යා විෂයයන් හැදෑරුවෙමි.මට බොහෝ පාඩම් පිළිබඳව උපදෙස් ලබා දුන්නෙ ඔහුයි.නිවැරදිව පාඩම් කරන්නට කියා දුන්නේ ඔහුයි.මට අයියෙක් සිටියද ඔහු කිසිම දිනක අපේ අධ්‍යාපනය ගැන ඇඟිලි ගැසුවේ නැත.

පන්තියේ ඉදිරි දහ දෙනා අතර සිටියද ඉන් ඔබ්බට ඒමට පාර තනා දුන්නේ ත්‍රිමාය.රෑ නිදි මරාගෙන පාඩම් කල අයුරු අපිට කියන්නෙ ඇතැම්ව…